De Snikberg e.a., een ritje met van alles wat...

We zijn met 13 vandaag. Oude strijdmakker Davy is er nog eens bij, en geloof het of niet : die staat nog altijd even scherp als jaren geleden! Nog voor we vertrekken staat Michiel al met een leegloper. De Continental‑banden zijn precies van beton, maar gelukkig heeft handige Geert nog altijd veel kracht in zijn vingers. Met wat vertraging kunnen we dan toch op pad.

Koen en Dirk nemen ons op sleeptouw. Het is fris en de wind blaast stevig in het gezicht. Voorbij Aalst komt Peter ons vervoegen — die had blijkbaar goeie benen, want hij heeft ons gewoon ingehaald 😊. We zien vandaag opvallend veel verkeerslichten… en bijna allemaal staan ze op rood. Grr.

In Denderleeuw is er duidelijk iets veranderd qua verkeerssituatie. Voor onze kopmannen het doorhebben, zitten we al twee keer in een ‘sens unique’. Een overijverige bestuurder maakt er ons luid op attent en even later staat hij neus aan neus met Koen. Rustig blijven mannen… we excuseren ons en rijden verder. Koen is toch even van zijn melk door die mini‑portie verkeersagressie en mist prompt de afslag aan het volgende rondpunt. Davy en Dirk laten zich niet kennen en houden het tempo strak.

De Snikberg ligt volledig opengebroken, dus het is flaneren tussen het steengruis naar boven. Boven staat Dirk… met een lekke band. Verdorie. Daarna volgt de Keperenberg: 700 meter aan 8%, een stevige kuitenbijter. Oef. Vanaf daar gaat het licht golvend richting Mazzier. Puffen geblazen !

Onze stop is in Wambeek, in een café waar de tijd al jaren stilstaat. Jochen trakteert voor zijn verjaardag — schol! De hoogtemeters zitten erop en de Eksterenberg voelen de meesten zelfs niet meer. Langs het smalle jaagpad langs de Dender en daarna richting Appels gaat de gashendel volledig open, maar de tegenwind is zo straf dat ontsnappen quasi onmogelijk is.

Aangekomen aan de Fina staat er 100 km op de teller, 30 km/u gemiddeld en 630 hoogtemeters. Een mooie rit, met van alles wat. Maurits